همه ما وقتی واژه پرستار را میشنویم بیاختیار کلماتی مثل ایثار، آرامش، کمک بیادعا به همنوع و تلاش برای سلامتی بیمار در ذهنمان نقش میبندد؛ اعمال پسندیدهای که از هر فردی سر بزند قطعا در دنیا و آخرت بیپاداش نمیماند.
به گزارش پایگاه روابط عمومی بهداشت و درمان صنعت نفت گچساران؛ وقتی از پرستار یاد میشود با زیباترین و پرمعنیترین واژهها مانند مهربانی، دلسوزی، عشق و گذشت مزین میشود چرا که یک شغل نیست بلکه تنها عشق است که میتواند انسان را به مرحلهای برساند که حتی حاضر باشد از جان خود نیز مایه بگذارد تا یک انسان دیگر را به زندگی برگرداند.
پرستارانی که بدون هیچ چشمداشتی تمام خود را برای بیمار فدا میکنند روح و جسم خود را تنها برای اینکه شاید یک بار دیگر بیمار چشم خود را باز کند و زندگیش نجات یابد فدا میکنند.
چه بسیار کودکانی که با لبخند زیبای پرستاران و با نوازش کردن معجزهگر آنها روحیهای دوباره گرفتهاند و بیماری آنها بهبود یافته تنها گوشهای از کار این سفیدپوشان بیادعاست.
هیچ کس نمیداند که آنها چه روزها و شبهایی آرزوی این را داشتند که در کنار خانواده و فرزندان خود باشند اما عشق به مسئولیت و رسالت سنگین محافظت از جان انسانها را دارند.
این قشر زمانی خط اول مبارزه با بزرگترین تهدید بشریت یعنی بیماری کرونا بودند و چه بسیار پرستارانی که جان خود را در راه محافظت و درمان بیماران از دست دادند.
روزها میگذرد و صفحه تقویم ورق میخورد و میرسد به پنجم جمادی الاول، "روزی به نام پرستار" شغلی که بدون عشق به این حرفه، ادامه فعالیت در آن خیلی دشوار خواهد بود و پرستاران جامعه ما همه عاشق شغل خود هستند چون هیچ چیزی آنان را به مانند کمک به بیماران خشنود نمیکند.
به بهانه این روز پای صحبتهای پرستاران مراکز درمانی بهداشت و درمان صنعت نفت گچساران مینشینیم تا از این حرفه مقدس بگویند. تمامی آنها در ابتدای این گفتگو تاکید دارند که در این گزارش هیچ نامی از آنها ذکر نشود.
یکی از پرستاران بیمارستان نفت گچساران میگوید: پرستاران پیشقراولان سلامت جامعه هستند و ارزش کار آنان هنگامی مضاعف میشود که هم در محل کار و هم در کانون خانواده، چنین وظیفه سنگینی به دوش دارند. آنان همواره در صدد ارتقای سلامت جامعه هستند و این عملکرد به خشنودی و رضایت بیمار و خانواده او منجر میشود و این ارزشمندترین هدیهای است که دریافت میکنند.
وی ادامه میدهد: هیچ کسی بدون داشتن عشق کمک به همنوع خود نمیتواند بطور دائم در چنین شغلی دوام بیاورد و امروز هر کسی که لباس پرستاری به تن دارد از چنین خصوصیتی برخوردار است. پرستار در مراکز درمانی در کمک به دیگران از خود میگذرد همچنانکه در خانواده چنین نقشی را دنبال میکند، پرستاران کسانی هستند که غیر از خود و خانواده، به دیگران نیز میاندیشند و این ارزشمندترین خدمات آنان به بشریت است.
این پرستار که بیش از سه دهه در بیمارستان نفت گچساران فعالیت میکند، گفت: شغل پرستاری با چنین خصوصیاتی و خدمات بیشائبه به همنوع خود، ارزش تکریم و تعظیم دارد چون تنها کسی است که از لحظه تولد نوزاد تا زمان مرگ انسان، در کنار اوست. پرستار خود را نثار میکند تا بیمار سلامتی خود را بازیابد هر چند خود ضعیفتر از روز پیش شود.
دیگر پرستار این مرکز درمانی که خواست نامش ذکر نشود گفت: بیماران بستری در مراکز درمانی و بیمارستانها بطور طبیعی از نظر جسمی، ناتوانتر و ضعیفتر از شرایط عادی خود هستند و هیچ تردیدی نیز در این موضوع وجود ندارد، اما تفاوت اساسی در این مساله این است که افراد به عنوان بیمار وقتی پا به مراکز درمانی و بیمارستانها میگذارند، بطور طبیعی کم تحملتر و تندخوتر از گذشته میشوند که این حالت ناشی از همان درد بیماری است، از این رو کار پرستاران در این شرایط دشوارتر میشود بنابراین باید صبورتر، با گذشتتر و مهربانتر باشند رفتاری که انجام آن از عهده خیلی از افراد بر نمیآید مگر اینکه پرستار باشند.
او ادامه داد: پرستاران در چنین شرایطی بیمار را میپذیرند و اگر در این حالت تعداد بیماران بستری در یک بخش را در نظر بگیریم شمار این بیماران میتواند به چندین نفر برسد؛ افرادی که در اثر بیماری بیطاقت شدهاند و همه این عوارض و پیامدها مستقیما به پرستاران وارد خواهد شد.
این پرستار یادآور شد: همه این مشکلات بیماران، به سنگینی و دشواری کار پرستاران میافزاید در حالی که همین پرستاران با وجود همه سختیهای شغل پرستاری؛ طبیعتا زندگی، فرزند و خانواده دارند که باید به آنان نیز برسند و در حقیقت خانواده آنان نیز در این فداکاری و گذشت آنان سهیم هستند.
دیگر پرستار این مرکز درمانی نیز با حدود 20 سال سابقه کاری ادامه میدهد: پرستاری از جمله شغلهایی است که شاغلان آن باید در نوبتهای مختلف یعنی صبح، عصر و شب بطور منظم در مراکز درمانی و بیمارستانها حاضر شوند و پرستاری در نوبت شب، با زیانهای فراوانی روبرو است و به همین علت یکی از حرفههای سخت و زیانآور شناخته شده است.
وی اظهار میکند: جدا از همه این مشکلات، پرستاران خیلی زود بخاطر سختی کار از جمله ایستادن طولانی دچار آسیب میشوند، بخاطر فشار کار و اضطراب و استرس به انواع بیماری مثل فشار خون، ناراحتی قلبی و دیابت مبتلا میشوند و این مسائل خیلی زود آنان را فرسوده میکند.
این پرستار افزود: پرستاران با وجود همه این ناملایمات شغلی، عاشق کار خود هستند و هیچگاه نسبت به این حرفه خود احساس ناخوشایندی ندارند و خدمت به همنوع خود را بهترین انگیزه برای ادامه کار میدانند و این ستودنی است.
وی تصریح کرد: شغل پرستاری در جامعه ما از جایگاه والایی برخوردار است و این ارزش کار آنان را نشان میدهد؛ در واقع همه روز، روز پرستار است زیرا فعالیت پرستاران هرگز در جامعه تعطیل نمیشود باید همواره سپاسگزار خدمات بیشائبه این قشر باشیم.
گفتنی است نکته جالب توجه و مشترک این گفتگوها بهترین و بدترین خاطره پرستاران بود: آنها بهترین خاطره خود را بهبودی بیماران و مرگ بیماران را بدترین خاطرات بیان میکنند.